Goede voornemens

Bij gebrek aan ruimte om indoor te trainen, fietste ik in de eerste twee weken van het nieuwe jaar al drie keer in de buitenlucht. Drie korte tochtjes van telkens zo’n 35 kilometer, dat wel, maar naar verluidt tellen de kilometers in januari dubbel.

De koude moet je er wel bijnemen, maar het levert ook mooie plaatjes op, bijvoorbeeld van de Millingerwaard onder water.

Zoek de aalscholver.

Of ik al iets lekkers heb gedronken in het nieuwe jaar? Tot nog toe vooral veel water, koffie en thee. Net als vorig jaar doe ik immers mee aan Dry January. Over de beweegredenen van mijn deelname schreef ik toen vijf columns voor het Nijmeegse universiteitsblad Vox.

Wie ze wil teruglezen, dat kan hier: 1, 2, 3, 4 en 5.

Mooiste fietstochten van 2021

In navolging van de beste wijnen: wat waren de mooiste fietstochten van afgelopen jaar?

3. Op 4 februari stond de Waal in de omgeving van Nijmegen erg hoog. Ideaal voor een winters tochtje van 70 kilometer met prachtig zicht op het hoogwater.

Hoogwater bij Nijmegen. Wat een schilderij.

2. 9 oktober, een prachtige nazomerdag. In het Belgische Kanne, vlakbij Maastricht, heb ik afgesproken met fietsvriend E, voor een rit van 100 kilometer langs de minder bekende wegen van Zuid-Limburg . Een uitgebreid verslag van de fietstocht en de koffiepauze in Sittard vindt u hier.

De drielandenfietstocht van 9 oktober.
  1. Op 28 augustus stapte ik al voor zeven uur in de trein naar Zwolle, voor een tocht van 103 kilometer over de Veluwe.
Oude Ridely in de trein.

De rit bracht me langs Hattem, Wezep, Heerde, Epe, Apeldoorn, Kootwijk, Hoenderloo en Arnhem over rustige wegen door bossen en over de heide, die nog steeds in bloei stond. Bij Radio Kootwijk was er koffie en appeltaart.

Radio Kootwijk

Ruim vier uur later stond ik terug in Nijmegen. Een mens zou van minder lyrisch worden.

Een gekke Belg op de Veluwe.

Tot in 2022, voor meer fiets- en wijnplezier!

Favoriete wijnen van 2021

2021 is bijna verleden tijd. Hoog tijd voor een terugblik: welke wijnen zijn me het meest bijgebleven?

De gamay 2018 van Les Jardins de Theseiis, een natuurwijn in de appellatie Vin de France uit de Loire. In de neus een mix van framboos, iets reductiefs en ook iets mineraals-rokerigs, wat me aan graniet-kiezelsteen deed denken. In de mond een echte fruitbom met framboos, veel fraîcheur en zachte tannines. Een echte glou-glou-wijn die makkelijk wegdrinkt, ideaal als aperitief en/of bij een schotel charcuterie. Middellange afdronk, niet complex, niet zwaar, maar veel drinkplezier.

Paul Schumacher Marienthaler Trotzenberg Spätburgunder 2015. Eerst vooral snoepjes in de neus, na een tijdje kwamen er ook rood fruit en aardse aroma’s bij. En toch ook voldoende zuurtjes. Geproefd in maart, enkele maanden voor dit geweldige domein in de (Duitse) Ahr geteisterd werd door zware overstromingen. Hopelijk komt het domein er snel weer bovenop.

d’Hellekapelle – Pinot Noir 2018. Deze pinot noir van Belgische bodem verraste me in positieve zin. Heel licht rood van kleur, zure kersjes in de neus. In de mond opnieuw kers, veel fraicheur en niet te zwaar. Geen lange afdronk maar dat stoort niet. Toont aan dat in de Lage Landen steeds betere wijnen worden gemaakt.

Chateau Tour des Gendres, Les anciens Francs 2018. Cabernet franc uit de Sud-Ouest die me helemaal met verstomming sloeg. Voor een proefnotitie, volg deze link.

De oogst in Domaine Les Capréoles.

En natuurlijk de all time favourites: Sous la Croix en de Chamodère Régnié 2018 van Domaine Les Capréoles en de Morgon Vieilles Vignes 2018 van Anthony Thevenet.

Domaine de la Tour du Bon Bandol rosé 2020. Tot nader order nog steeds mijn favoriete rosé.

In wit vooral genoten van de Sancerre van Chateau de Sancerre en de Pouilly-Fumé van Cédrick Bardin, minder nieuwe ontdekkingen dit jaar.

Hetzelfde geldt voor de Champagne: de flessen van het laatste bezoek (o.a. Carte Noire Brut van Vincent Bliard en de Monochrome Blanc de Blancs van Paul Launois) zijn nu echt bijna op, in het voorjaar volgt – corona volente – een nieuw bezoek.

Graag wens ik jullie fijne feesten en een voorspoedig 2022, met veel lekkere wijn en mooie fietstochten.

Eindejaarslijstje

Wat een eer: Peter Dhondt, infographic designer bij Bruzz, noemt Du pain, du vin, du vélo als een van zijn favoriete boeken van het afgelopen jaar.

Nieuw is Du pain, du vin, du vélo, het boek van Ken Lambeets over hoe je de Franse wijnregio’s kan ontdekken per fiets. Alles wordt met veel goesting in kaart gebracht (ook letterlijk) en je hebt meteen zin om op de fiets te stappen.

Ontdek de fijne eindejaarstips van Peter via deze link.

Op reis met een glas Chinon

Gisteravond de Domaine de Pallus Chinon Messanges Rouge 2019 in het glas, ter begeleiding van een (vegetarische) boeuf bourguignon. En dat viel niet tegen.

Een ideale begeleider van gerechten met paddestoelen, of met een bord charcuterie.

Deze biologische instapwijn van 100 procent cabernet franc is donker rood van kleur. In de neus valt framboos op, naast wat aardse tonen – een droog bos in de herfst. In de mond is de wijn fruitig, krokant en sappig met veel fraîcheur. De afdronk is eerder kort.

Tijdens het nippen aan mijn glas waan ik me in een gezellige Franse bistro met veel spiegels in Parijs, of in een bouchon met rood-witte tafellakens in Lyon.

Dat komt wellicht omdat deze wijn volgens het etiket slechts 12.5 procent alcohol bevat, net zoals de meeste karafjes in Franse lunchgelegenheden niet al te veel alcohol bevatten. Of omdat deze wijn door de frisse zuren zo krokant is, dat je er bij iedere slok lijkt in te bijten. Maar het zou ook kunnen liggen aan de nieuwe strenge lockdown die gisteravond werd aangekondigd in Nederland, waardoor Franse bistro’s op dit moment heel ver weg lijken, behalve in onze gedachten.

Als een glas wijn ons kan helpen met reizen, dan is het elke eurocent waard.

Kerstcadeau

Op zoek naar een leuk kerstcadeau voor iemand met interesse in wijn, wielrennen en/of Frankrijk? Reisgids Du pain, du vin, du vélo is nog steeds beschikbaar in de boekhandel.

Wat doet die vogel in de kerstboom?

Op basis van reisverslagen, bezoeken aan lokale wijnboeren en degustaties van vele wijnen brengt het boek de negen belangrijkste Franse wijnstreken in kaart. Met in ieder hoofdstuk fietsroutes, adressen van hotels, restaurants en de beste wijnboeren in de streek.

Doe er uw voordeel mee – of dat van iemand anders!

Recensie (5)

Wat een eer: ook op de website van vrijetijdsorganisatie Pasar verscheen een recensie van Du pain, du vin, du vélo.

Brood, wijn en een fiets. Meer heb je volgens Ken Lambeets niet nodig voor de perfecte vakantie in Frankrijk.

Hij maakte een selectie van regio’s en domeinen waar je de drie mooi kan combineren. Voor elke streek geeft hij niet alleen uitleg over rassen en appellaties, maar ook boekentips, recepten en suggesties voor fietstochten die langs kleine domeinen leiden waar met respect voor de natuur gewerkt wordt. De favoriete streek van Lambeets? De Jurançon, waar de druivenstokken groeien in een decor van ongerepte natuur en Pyreneeëntoppen. Dat levert niet alleen magnifieke vergezichten op maar ook zoete witte wijnen.

Boekpresentatie

Afgelopen weekend vond in het prachtige Plattelandscentrum Paddenbroek in Gooik de boekpresentatie van Du pain, du vin, du vélo plaats. In een gezellig zaaltje met uitzicht op de Parel van het Pajottenland (de bijnaam van Gooik) werd ik geïnterviewd door oud-collega Jean-Marie Binst. Aansluitend was er een kleine receptie.

Veel dank aan de Bibliotheek van Gooik voor de organisatie, aan Jean-Marie voor de intelligente vragen en aan alle aanwezigen voor hun komst en interesse. Het was een mooie dag.

Hierbij nog een paar foto’s van het gebeuren.

Twee cappuccino’s in Sittard

Op het marktplein is een kleine versmarkt, met een boodschappentas slenteren inwoners af en aan naar de kraampjes. We plaatsen onze fietsen tegen het Bevrijdingsmonument, gaan zitten op het terras waar drie vrouwen op leeftijd de stand van het leven opmaken en bestellen twee cappuccino’s. Het is zaterdag 9 oktober, de zon staat hoog en wat ben ik blij dat we in Sittard zijn.

De tocht begon 60 kilometer eerder in Kanne, het eerste Belgische dorpje ten zuiden van Maastricht, waar ik op een non-descripte parking met vriend E. had afgesproken. Hij woont in het Brusselse; we hebben er allebei een lange autorit opzitten. Het was donker en mistig toen ik even voor zessen in Nijmegen vertrok. In de auto luisterde ik naar Slapen kan altijd nog, een radioprogramma waarop mensen inbellen die terugkomen van een nachtje stappen. Goed voor de moraal, dat wel.

In het Jekerdal komt de zon net boven de Sint-Pietersberg uit. Op de Louwberg staan de druivenstokken van de Apostelhoeve er na een frisse nacht monter bij. Op de bedauwde grond hangen de laatste restanten ochtendgrijs. Tijdens het tikken van dit stukje spijt het me dat ik er geen foto van heb genomen.

Twee cappuccino’s en vriend E. in Sittard.

Kennelijk zien vriend E. en ik er erg fit uit. Terwijl we onze banden oppompen, komt de marktkramer van het bloemenkraam informeren of we wel weten dat er veel bergjes in de buurt zijn.

We fietsen het Jekerdal uit, de Maas over. Buiten Maastricht beginnen we aan de Kuitenberg: geen steile klim, wel een lange loper tussen fruitbomen en maïsvelden. Rechts hebben we een mooi uitzicht op Zuid-Limburg, de streek die ik sinds een jaar in mijn hart heb gesloten.

Kort daarna volgt de Brakkenberg, een monster van 600 meter aan meer dan 9 procent klimmen, het is trekken en stoten tot boven. Op dat moment heb ik al gemerkt dat de benen niet goed zijn: op het vlakke vraag ik vriend E. om wat trager te rijden, wat hij gelukkig ook doet.

Nadat we Valkenburg hebben verlaten via de Goudsberg komt het mooiste deel van de route: over glooiende wegen fietsen we tussen velden, weiden, bosjes en een zeldzame dorspkern van Klimmen, naar Schimmert, Nuth, Schinnen, Doenrade en Bingenrade, … Tot vandaag was dit stuk Limburg me onbekend, maar wat is het mooi en fietsvriendelijk, en een stuk rustiger dan in het uiterste zuiden.

Via een klein lusje over de Duitse grens – we doen drie landen aan – komen we aan in Sittard, waar de twee cappuccino’s en een broodje gezond hun werk doen. Onder een stralend zonnetje bespreken we enkele actualiteiten.

De laatste 40 kilometer zijn vlakker. Via Geleen en Beek komen we opnieuw in België, langs de Maas en het Albertkanaal peddelen we naar Kanne. Weer op de parking steekt de bloemenverkoper zijn hand op. Hij is net aan het opkramen en heeft een goede dag gehad.

De onovertroffen abrikozenvlaai van Patisserie Smets.

We wandelen nog even naar Château Neercanne, het zeventiende-eeuwse barokkasteel op de Cannerberg dat me altijd aan de Loire doet denken. Uiteraard kan ik de terugrit niet aanvatten zonder bij de geweldige lokale bakker een abrikozenvlaai aan te schaffen – proefnotitie op aanvraag te verkrijgen. Leve Limburg!

Voor de liefhebbers: we fietsten dit rondje, maar begonnen in Kanne in plaats van in Sittard.

Aanhoudend ochtendgrijs

Met het oog op een mooie tocht in Zuid-Limburg komend weekend installeerde ik gisteravond twee nieuwe buitenbanden op de fiets – voor de liefhebbers / nerds (schrappen wat niet past): het betreft de Grand Prix 4 Seasons van Continental, 23 mm. Altijd een beetje trots als ik zo’n eenvoudig klusje tot een goed einde weet te brengen, ook al zien mijn handen zo zwart als roet.

Om de spieren alvast op spanning te zetten, vertrok ik vanochtend voor een rondje Nijmegen – Doornenburg – Huissen – Arnhem – Driel – Elst – Nijmegen, goed voor 60 kilometer.

Aanhoudend ochtendgrijs 2.0.

Mooi rondje, of dat denk ik alvast, want door de laaghangende mist kreeg ik er niet veel van mee. Ruim veertig kilometer reed ik langs de Waaldijk en de Rijndijk, zonder ook maar één glimp van beide rivieren op te vangen. Bovendien was ik te druk met het schoonvegen van mijn brillenglazen, die door condens om de twee minuten onder water liepen.

Het was vandaag overigens niet alleen du vélo, maar ook du vin: in Elst fietste ik voorbij Wijngaard Keulenhof. Een tip van collega Vince, die er al eens een mooi verhaal over schreef voor De Gelderlander. Vandaag is de wijngaard helaas gesloten, maar ik keer zeker nog eens terug.

Wijngaard Keulenhof, vandaag helaas gesloten

Bijna terug in Nijmegen fiets ik drie scholieren voorbij. ‘Luierbroek’, roept één van hen mij na. Aangezien ik zonder spatbord rijd, heeft inderdaad wat opspattend vocht en modder mijn onderrug en billen bereikt. Fijn om daar aan herinnerd te worden door de assertieve Nederlandse jeugd, maar ik laat het niet aan mijn hart komen en maak me snel uit de voeten.